احساس

... "فروید شواهد چشمگیری هم از عجایب ذهن انسان عرضه کرد. پس از سال‌ها تجربه اندوزی از بیماران اطمینان یافت که ما همه‌ی چیزهایی را که دیده و تجربه کرده‌ایم جایی در ژرفای ضمیر خود نگه می‌داریم، و تمام این تاثرات را می‌توانیم باز به صحنه بیاوریم. وقتی حافظه‌مان کار نمی‌کند، وقتی می‌گوییم < موضوع نوک زبانم است > و اندکی بعد < یکدفعه یادمان می‌آید >، در حقیقت داریم درباره‌ی چیزی صحبت می‌کنیم که در ناخودآگاه ما نهفته است و ناگهان از لای در نیم‌گشوده‌ی ضمیر آگاه به درون می‌خزد."

"ولی گاهی هم مدتی طول می‌کشد تا یادمان بیاید."

"این بلا سر همه‌ی هنرمندان آمده است. پس از مدتی نازایی و بی‌ثمری ناگهان گویی همه‌ی درها و دریچه‌ها باز می‌شود. همه چیز خود به خود بیرون می‌ریزد، و هر واژه و انگاره‌ای که می‌خواهی می‌یابی. و این موقعی است که از ناخودآگاه < سرپوش برداشته ایم > می‌توان هم، سوفی، آن را الهام نامید. ناگاه احساس می‌کنی آنچه می‌نویسی یا ترسیم می‌کنی از منبعی برونی می‌آید."

"باید احساس شگفتی باشد." ...

دنیای سوفی / انتشارات نیلوفر / فروید / صفحه‌ی 516 و 517