روزنوشت‌های کیومرث

بعله.. صدقه عمر را زیاد می‌کند اما تنها عمر حکومت را...

2011-09-26T18:56:00.005+03:30

آقا ندهید. دوستان ندهید. چرا اینقدر صدقه می‌دهید آخر. خودتان مگر چه‌قدر پول دارید که دلتان برای خیریه‌ها و خیرینی که لباس بره پوشیده‌اند و پشت آن لباس، گرگی را نهانی می‌پرورند می‌سوزد؟ چه‌قدر ساده‌اید! فقط کافی‌ست چند ماه مثل من در یکی از این خیریه‌های معروف تهران کار کرده باشید تا بدانید و بفهمید که پشت پرده چه‌ها رخ می‌دهد.

من دو ماه در این خیریه کار کردم، صندوق صدقات توزیع می‌کردم. روز اولی که واردش شدم کف اتاق این خیریه (یک خانه‌ی اجاره‌ای در جنوب تهران) موکت بود. کفش‌هایم را درآوردم! بعد اما فهمیدم که چه کلاه گشادی سرم رفته است. اگر بگویم دو ماه به ایران خیانت کرده‌ام بی‌راه نگفته‌ام. روز آخری که از آن‌جا خارج شدم گویا از بانک خارج شدم. چند تا از این گیت‌های بانک گذاشته بودند!

خانم‌ها آقایان اگر این متن را می‌خوانید و دلتان به حال خودتان می‌سوزد صدقه را به دست آشنایان و کسانی بدهید که مطمئن هستید به آن نیاز مبرم دارند. نه صدقه بدهید و نه صندوق صدقات بگیرید این را به گوش همه برسانید. بعله صدقه مال نیازمند است اما نه وقتی که به دستش نمی‌رسد!

سرانگشتی هم که حساب بکنید با خرج دکوراسیون خیریه و هزینه‌ی ساخت صندوق‌های صدقات که هر کدامشان پنج شش هزارتومان آب می‌خورد و درآمد کارمندان آنجا و درآمد مقام‌های بلند پایه‌اش، که از پول داخل همان صندوق‌های توزیعی داده می‌شود، دیگر چیزی برای نیازمندان نمی‌ماند. حالا این یک خیریه کوچک بود؛ دیگر کمیته و دیگر خیریه‌ها بماند. ساختمان کمیته امداد را که دیده‌اید. حالا این به کنار عجیب‌تر این است که می‌گویند صندوق مرکزی‌ش هر ماه اجاره داده می‌شود و بخشی از درآمدش هم به جیب بوق می‌رود.

حالا شما هی پول بریزید داخل این صندوق‌های صدقات به این امید واهی که به دست نیازمندان جامعه می‌رسد.

اما مطمئن باشید که با صدقه دادن تنها عمر یک چیز بیشتر می‌شود... عمر حکومت.

یادمان که نرفته؟

2011-09-23T13:39:00.003+03:30

یادمان که نرفته امسال چه سالیست؟
این رباعی تقدیم به آنان که یادشان نرفته

ما امت خوش‌باور و شادی هستیم
بازیچه‌ی افکار "نمادی" هستیم
خوابیم و درون خواب خرگوشی خویش
مشغول جهاد اقتصادی هستیم

اطلاعیه

2010-04-15T21:25:00.001+04:30

اینجانب از روز شنبه 28 فروردین ماه سال جاری وبلاگنویسی و وبلاگ‌خوانی را تعطیل کرده و به کنج خلوت خود خواهم خزید. این عزلت نشینی یقینا تا آخرین روز ترم جاری تحصیلی یعنی 17 تیر ماه ادامه خواهد داشت و اولین پست جدی بنده در وبلاگی جدید از قضا مصادف است با جمعه 18 تیر ماه سال 89. باشد تا رستگار شویم.

در ضمن خیلی کارهای دیگر مثل کارهای فرهنگی-هنری تعطیل نخواهد شد بلکه در همان کنج خلوت، کمرنگتر و به قولی یواش‌تر ادامه خواهد یافت.

این پست احتمالا آخرین پست این وبلاگ خواهد بود البته اگر بتوانم دوام بیاورم و فردا پستی آپ نکنم. تا تابستان که بعد از آن کوچ خواهم کرد جای دیگر و بهتر. و البته نه با نامی مستعار. این وبلاگ که دو خواننده بیشتر نداشت. آدرس وبلاگ جدید را به همان‌ها با پیامک اعلام خواهم کرد :))

پست آخر را با شعری از دفتر سالهای گذشته تمام میکنم.

عصر

آن‌ دم که آیینه‌ی اسکندر

از پاس‌داشت روز فارغ می‌شد

و پاسش را

به سیم‌تاب ماه تاریکی‌گریز خندانی می‌سپرد

تو را دیدم.

در عصری که همه گرگ‌اند و

میشی نیست.

آبان ماه 88

بودن

2010-04-14T23:29:00.001+04:30

یک

از کنار دکه‌ی روزنامه فروشی رد می‌شویم. ساندیس‌هایی که گرفته‌ایم را با ولع می‌نوشیم. دوستم می‌ایستد و به روزنامه‌ها می‌نگرد. بر سرش فریاد میکشم:

- بیا برویم روزنامه‌ها را بی‌خیال همه‌اش غم است.

اما او با بی اعتنایی به کار خودش ادامه میدهد. با دیدن بی اعتنایی او می‌ایستم و تیتر بولد شده‌ی روزنامه‌ها را برانداز میکنم. تیتری توجه‌ام را به خودش جلب میکند: آقای رییس از شما میخواهیم حمایت ناتو از ریگی را محکوم کنید! با لحنی سوالی از چیزی یا کسی نامعلوم می‌پرسم:

- مگر ناتو از ریگی حمایت کرده؟

مرد سیاه پوش، سیاه ریش، سیاه عینکی، با موهای سیاه بلند، که مدت‌ها کنارمان ایستاده بود و حرفی نمی‌زد رو به من کرده و می‌گوید:

- اعتراف خود آقای ریگیه دیگه. ایشون توی اعترافاتشون خیلی‌ها رو به عنوان حامی خودشون معرفی کردن از جمله هیتلر، شمر. همچنین شکست توی جنگ احد رو هم بر عهده گرفتن...

این را گفت، خندید و به سرعت با گام‌هایی بلند ناپدید شد. من و دوستم از فرط خنده به خود میپیچیم.

می‌توانید شکم‌های منقبض شده‌ی پر از ساندیس‌مان را تصور کنید؟

دو

عصر است. گرسنه‌ام. بوفه دانشگاه بسته است. اینجور وقت‌ها همه هجوم می‌برند به دکه‌ی روزنامه فروشی روبه روی دانشگاه که پسر هفده هجده ساله‌ای میگرداندش . به قصد خریدن یک بسته های-بای می‌روم آنجا. می‌گویم یه بسته های-بای و هزار تومان میگذارم روی پیشخوان. پول را برمیدارد و یک بسته های-بای جایش میگذارد و میرود تا باقی پول را آماده کند. زیر لب به شوخی زمزمه میکنم:

- عشق است های-بای!

انگار که صدایم را شنیده باشد و انگار این کلمه‌ی عشق برایش سنگین تمام شده باشد. همان طور که به دنبال پول خرد میگردد می‌گوید:

- به هیچ چیز دل نبندیا! چه های‌-بای‌اش چه...

متعجب ازش میپرسم:

- چرا مگه شما تجربه کردی؟ می‌گوید:

- آره.

انگار خجالت می‌کشد یا دوست ندارد خیلی چیز‌ها را من بدانم. ولی دل به دریا می‌زند. آستین تی‌شرت آستین کوتاه زرد رنگش را بالا می‌زند و...

و من سری به نشانه تاسف تکان میدهم و زیر لب دو بار می‌گویم:

- ای بابا!

اعضای صورتم درهم و برهم می‌شود. تشکر می‌کنم و از نظرش ناپدید می‌شوم.

هنوز صدایش توی گوشم است. خدا با من صحبت کرده بود؟ نمیدانم.

دل

2010-04-12T00:08:00.000+04:30

تیری میان کمان ابروان پیوسته‌ات بگذار
و دلم را نشانه بگیر
و بدان
کز برای چنان تیری است کاینچنین
طنین مدام این کبوتر خون آلود را
می‌شنوی.

یک مسئله‌ی موقتی

2010-04-09T12:28:00.000+04:30

دست و بالم به هیچ کاری نمیرود. برق‌ها یک ساعت است که رفته. باد خنک دلچسبی می‌آید. گوشه‌ی اتاق کز کرده‌ام. جزوه‌ها ناقص است. پنجره باز است. بیشتر از دوازده ساعت است باران باریده. دل به دل راه دارد. بند آمده. حتی اگر بچه‌ی نازی‌آباد یا شوش باشد. دوتا کتاب تمام کردم. جواب سلام واجب است. لقمه‌ی گنده‌تر از دهانش برداشته. آخر شاهنامه خوش است اما راز آلودش خوشتر است. بچه‌ها کیف‌تان را جمع کنید. بیست فروردین. مامان میگوید خوب است کتاب میخوانی. همه میگویند خوب است. اما خودشان...؟ چه قدر عیدی جمع کردی؟ محتاج میشوند وقتی کتاب میبینند. محتاج کیسه‌ی استفراغ. ناراحتی؟ پسره باید آدم باشد. گنجشک؟ خوردنش نامردی است. سه تاشم؟ رعد، خنده آسمان است. باید با آدم باتجربه صحبت کنی. خیابان‌ها را آب برداشته. نان تافتون برایم میخری؟ گرسنه‌ام. شب سال تحویل هم برق‌ها رفت. دل کرد می‌خواهد دل من میسوزد. زیر باران باید رفت را تجربه کرده‌ای؟ موش آبکشیده. فردا بیست و یک فروردین است. پنجره‌ی فکرم هم باز است. به نظرت پاس میشود؟ به تو فکر میکنم. ظرف آدامسم ته کشیده. جزوه‌هایم ناقص است. خوب است مامان مرا در این وضع نمیبیند. شما آدم بودن را چه توصیف میکنی؟ افتاده‌ام صفر پنج کرمان. سید مثل دستگاه پلی کپی است نه؟ من زیاد پولکی نیستم نه اینکه از پول بدم بیاد نه. برایم نان تافتون میخری؟ گرسنه‌ام. بوق، داری خیس میشی بیا بالا. سوال‌ها مانده. سه تاشم خالیه. دویست و شش. آخر با ایشاالله ماشاالله؟ چه بگویم چه نگویم؟ ابی میگوید تحمل کن به پای شمع خاموش. آسمان سرم داد میکشد. یک مسئله‌ی موقتی. فروغ میگوید سکوت چیست جز حرف‌های ناگفته؟ نقطه ذوب، نقطه جوش. از ارزش‌های مهدوی‌کیا هیچ کم نمیشود. در ماشین حسابم شکسته. میخواهی چه کنی بروی بسط بنشینی میدان صنعت؟ امور مشترکین...؟...شماره‌های اتصالتون اشغاله. دانه‌ای چند؟ عید خوش گذشت؟ سوال‌ها مانده. راننده آژانسیه بد اخلاق بود. کفش‌هایم را دم در نبینند نمیفهمند خانه‌ام. طرف خیلی پولدار است. برای فردا به بعد برنامه دارم. این صندلی‌ها جای کسی است؟ ایستگاه بوعلی به سمت تهرانپارس. اولین شرط آدم بودن... سید آرام‌تر حرف بزن. بنفشه‌ها را کاشته‌ایم توی باغچه. از چهارده میرویم بالا هوری را که رد کردیم از شانزده می‌آییم پایین. لیست اسامی را از یه گوشه بنویسید. فکر میکند تعقیبش میکنیم. جناب یا سرکار؟ پولت گوشه ندارد. شماره‌ی جدید؟ ما را که توی قطار دیدند مکث کردند. عینکت را که درآورده بودی نگاهت می‌کرد. کار سرگرد است. پسر، لکسوس را داشته باش. تو اگر از کسی بدت بیاید توی صورتش هم نگاه نمیکنی. داد میکشد چترت کو؟ شهرک قدس. ساعت را گذاشته بودم پنج و ربع، هفت و نیم بیدار شدم. خوب من هم می‌کشم دخانیات را نمیگویم منظورم چیز دیگری است. ترم تابستان برمیداری؟ حتی اگر بچه‌ی نازی‌آباد یا شوش باشد. در آسمانش قو پر نمیزد. گروه بندی‌مان تغییر کرد. پسره‌ي کت شلواری کارش از ما درست تر است. آدم کمرویی هستم. به احترام از روی شوفاژ بلند میشوم. شیر به اضافه‌ی دوشاب مثل باد خنک است. سید مثل دستگاه پلی کپی است نه؟ برق‌های وبلاگ هم رفته. رفتارش تناقض دارد باهم. نمیدانم با تو چه کنم چه بگویم؟ یک مسئله‌ی موقتی.

ناخدا باید بود...

2010-04-05T01:57:00.003+04:30

گام‌هایت، سکوت عبور را می‌شکند.

و هیاهوی همرهان را چون شمع

خاموش می‌کند.

همرهان لحظه‌ای ناشنوایند.

من اما

دانه دانه گام‌هایت را شنیده‌ام

و عطر تنت را

لختی پیش.

پای که در آستانه نهادی

نگاه سرد پولادینت

که از اعماق غار چشمان سیاهت برمی‌خواست

غریو چشم مقهورم را

چونان پژواک تهی خفاشی

منعکس می‌کرد.

چشمانی که سوار بر زمان

حضورت در آستانه را مقصد بود.

و سکوتت

] - که بی‌سبب ‌بی‌معنا بود -

تو که خود ابراهیم‌وار سکوت را شکسته بودی [

دریای آرام درونم را

برآشفت.

ناخدا فریاد برآورد

بادبان‌ها را جمع کنید.

آری، زین پس دل من به طوفان دچار است.

رهایی یافتن آسان نیست.

ناخدا باید بود...

دوشنبه 16 فروردین 1389

ساعت 2 بامداد

مگر این چند روزه ...

2010-03-18T16:19:00.004+03:30

چه خاطره‌ی بدی است وقتی سالنامه‌ای را که توی‌اش هر از گاهی خاطرات تلخ و شیرین زندگی‌ات را می‌نوشتی، باز کنی و ببینی همه‌ی برگ‌هایش را سیاه کرده‌ای و فقط دو برگ آخرش سفید مانده. بعد با خودت بگویی خوب و بد آن روز‌هایی که سیاهشان کردی به کنار این دو روز را بچسب.

سال گاو از هر لحاظ سال خوبی بود لااقل برای من و کسانی که میشناسم‌شان.

سالی بود که خیلی ها را به زندگی‌ام راه دادم و خودم هم وارد زندگی خیلی‌ها شدم.

از لحاظ فرهنگی که واقعا پربار بود. کتاب‌های خوبی خواندم. فیلم‌هایی دیدم که در این وانفسای سینمای ایران می‌ارزید برایشان وقت صرف کنی. "درباره‌ی الی" و فیلمی که همین چند روز پیش (سه شنبه) با بچه‌ها رفتیم و دیدیم. فیلم "به رنگ ارغوان" حاتمی‌کیا را که اینبار توی سینما فلسطین دیدیم. یکجا خواندم نوشته بود این فیلم در زمان آزادی توقیف شد و در زمان دیکتاتوری اکران. فیلم خوبی بود سینمایش هم خیلی بهتر از سینما سپیده بود. درست است که ابراهیم خان در این فیلم خیلی چیز‌ها را برده زیر سوال ولی توی جشنواره با حرف‌هایش ثابت کرد که دستش با دستان چه کسانی توی یک کاسه‌ است. فیلم را تعریف نمی‌کنم تا بیمزه نشود.این دو روز آخر سال اگر وقت کردید بروید ببینید.

این اولین باری بود که با کسی سینما می‌رفتم که چند برابر خودم فیلم دیده و چند بار حتی دوربین به دست گرفته تا برای این جشنواره‌های دانشجویی فیلم درست کند ولی مشکلات مانع کارش شده. تصمیم گرفتم از این به بعد هم هر وقت خواستم بروم سینما فیلم ببینم با این دوست گرامی‌مان بروم. بعد از فیلم هم بحث خوبی شد که به درک فیلم واقعا کمک کرد. این رفیقمان جزو همان خیلی‌هاست که چند سطر بالاتر ذکر کردم. والا زیادند دوستانی که وارد زندگی‌ام می‌شوند و بود و نبودشان تفاوتی ندارد برایم.

با لحن تهدید آمیزی به ما گفته بودند پای‌تان را سمت انقلاب وآن سمت‌ها نگذارید که سرتان بر باد می‌رود، ولی ما سه شنبه تا نزدیک‌های ساعت 6 عصر آنجا بودیم نه خبری از مامور بود نه خبری از تظاهرات میلیونی. اگرچه بعد از آن در راه برگشت یک گله موتور سوار دیدیم.

این را هم بگویم که با صحنه‌هایی که روز قبل‌اش یعنی دوشنبه عصر دیدم با خودم گفتم فردا چه قیامتی خواهد شد. دوشنبه که سمت شریعتی و میرداماد بودم صحنه‌ای که در میدان مادر دیدم مو بر اندام هر موجودی راست میکرد. دور تا دور میدان مامور بود. بنزهای مشکی رنگ، مامورین یگان ویژه با یونیفورم سیاه که بعضی‌هاشان هم از این سگ‌های آلمانی داشتند. جالب‌تر اینکه در هر میدانی این طور بود و تا جنوبی ترین نقطه‌ی شهر شاهد چنین مناظری بودم. با عدم حضورشان در روز سه شنبه به این نکته پی بردم که قصدشان فقط این بوده که زهر چشمی گرفته باشند و نه هیچ چیز دیگر. یادم رفت بگویم دوشنبه چرا آنجا بودم. رفته بودم پیش همین دوستمان که از قضا چند تا کتاب هم بیشتر از ما پاره کرده و غلظت فرهنگش بیشتر از ما است. رفته بودم دانشگاهشان. نشریه‌ای دانشجویی راه انداخته‌اند که فعالیتشان بخش‌های فرهنگی هنری اجتماعی را در بر میگیرد. آخر سالی محفلی صمیمی داشتند که ما را هم دعوت کردند. من هم نشریه و محفلشان را پسندیدم و اگر بشود در سالی که پیش رو داریم هر وقت حسش بود باز هم خواهم رفت اما اینبار بدون دعوت.

این دو روز هم خواهد گذشت و سال ببر در پیش است. سال نویی که مسلما پربارتر خواهد بود. و البته بدون جنگ و دعوا، امیدوارم.

تیتر را هم از این شعر سعدی برداشتم:

ای که پنجاه رفت و در خوابی ............. مگر این چند روزه دریابی

عمر برف است و آفتاب تموز................ اندکی مانده خواجه غره هنوز

نداری، استعمار، یا هر دو؟

2010-03-11T00:42:00.000+03:30

فوت...فوت... اسمایلی سرفه.
آه چه گرد و خاکی نشسته روی وبلاگ. سه چهار ماهی می‌شود که سری نزده بودم به بخش پابلیشش. مخابرات لطف کرد و نزدیک سال تحویل تلفنی که زوری قطعش کرده بود را راه انداخت تا ما بتوانیم بیاییم و وبلاگ تکانی مفصلی انجام دهیم. هر چند قبلا از کافی‌نت دانشگاه و جاهیا دیگر یک زورهایی زده بودیم برای خودمان. شاهدش هم پست‌های قبلی. ای‌دی‌اس‌ال فرض است هر وبلاگ‌نویسی را. خلاصه بازگشت مجددمان را خودمان به خودمان تبریک می‌گوییم تا تبریک دیگران.
بر ما امر کردند که کش ذهنمان را محکمتر ببندیم ما هم رفتیم لبنیاتی سر کوچه چند تا از این کش‌هایی که میبندند گردن ظرف‌های یک بار مصرف ماست گرفتیم و بستیم دور ذهنمان. اگر می‌بینید پست مختصر و مفید است تعجب نکنید.
چند روزی است مسئله‌ای ذهن و فکرمان را درگیر کرده البته اگر ذهن و فکری باقی مانده باشد.
داشتم به این فکر می‌کردم که اگر فرهنگ ایران را بررسی کنیم میبینیم که استعمار چه بلایی که سرش نیاورده در حالی که همین استعمار زورش به فرهنگ همین کشورهای بیخ گوشمان نرسیده. ببینید مثلا اگر طرز لباس پوشیدن ایرانیان را در اواخر دوره‌ی قاجار بررسی کنیم می‌بینیم که چه قدر شبیه فرانسه و بریتانیا لباس می‌پوشیده‌اند. یا در دوره‌ی پهلوی دوم چه قدر شبیه آمریکای آن زمان. شلوار‌های دمپا گشاد و کت‌های کوتاه و ... طوری که وقتی فیلم‌های تظاهرات‌ قبل از انقلاب را که میبینم و با عکس‌ها و فیلم‌های گروه‌های موسیقی مطرح آن موقع مثل بیتلز و پینک فلوید مقایسه می‌کنم شباهت‌های زیادی میبینم بینشان. حتی مدل موهایشان هم تحت تاثیر آمریکای آن موقع بوده. در حالی که در دیگر کشورها کمتر شاهد این موضوع هستیم. مثلا همین هندوستان. گرچه زبانشان تغییر کرده ولی فرهنگ و سننشان هیچ تغییری نکرده. سال‌های سال هم مستعمره انگلستان بوده‌اند. مطمئنا اگر کسی مثل گاندی را نداشتند به سرنوشتی مشابه سرنوشت ما دچار می‌شدند. تازه مگر همین زبان فارسی که الان ما تکلم میکنیم چه قدر شبیه زبان فارسی واقعی‌ست؟ اگر فردوسی نبود همین زبان فارسی کنونی هم نبود. آن قدر لغات بیگانه به کار میبریم که حد ندارد. سر هر زبانی چنین بلایی می‌آید که یکی از دلایلش هم استعمار است.
همه‌ی این‌ها را گفتم که به اینجا برسم. دیروز صبح کله‌ی سحر که راهی دانشگاه بودم از کنار خط ویژه اتوبوس‌های تندرو! رد شدم. هر اتوبوسی که رد می‌شد کیپ تا کیپش آدم ایستاده بود. خلاصه وضعیتی بود که بیا و ببین. آن موقع صبح (ساعت هفت) جمعیتی که مسافران اتوبوس را تشکیل می‌دهند غالبا کارمند و کارگر و تک و توکی محصل‌اند مثل اینجانب. البته من قصد سوار شدن نداشتم. نگاهی که به سر و وضعشان انداختم یاد فیلم روسی‌ای افتادم که چند وقت پیش از تلوزیون دیده بودم. البته همه جایش را که نه چون معمولا فیلم‌های حوصله سر بری می‌سازند با فضاهای گرفته و تاریک. صحنه‌ای از فیلم در خاطرم بود که متروی موسکو را نشان می‌داد از قضا صبح هم بود و همه داشتند میرفتند سر کار. کسانی که توی مترو بودند لباس‌های رنگ و رو رفته و صورت‌های چروک و آفتاب سوخته‌ای داشتند. مثل مسافران همین اتوبوسی که عرض کردم. خلاصه نمی‌دانم از نداری و بیچارگی ملت ایران است که اینجور لباس می‌پوشند یا واقعا به خاطر همان دلیلی است که چند سطر بالاتر عرض کردم. خدا کند که اولی باشد. چون اولی را بین خودمان حل و فصل می‌کنیم ولی دومی را چه؟ ما که دم از استقلال و آزادی می‌زنیم حتما اولی را حل و فصل خواهیم کرد.

Mother

2010-01-06T10:25:00.003+03:30

Mother, do you think she's good enough
For me?
Mother, do you think she's dangerous
To me?
Mother will she tear your little boy apart?
Mother, will she break my heart?

Pink Floyd - The Wall

تجمع و فوران افکار

2009-11-10T17:11:00.003+03:30

می‌گویند اگر انسان دستی بر قلم داشته باشد و برای مدت مدیدی چیزی ننویسد انبوهی از افکار پشت سدی که توی مغزش تشکیل شده تجمع می‌کند و ناگهان دچار فوران اندیشه می‌شود. اگر هم دچارفوران اندیشه نشود دست آخر در افکاری که پشت آن سد کذایی تجمع کرده‌اند غرق خواهد شد. چیز دیگری که می‌گویند این است که " شنیدن کی بود مانند دیدن " و باید دست کسی که برای اولین بار این ضرب‌المثل را بر دهانش راند، بوسید. شاید هم دهانش را! یا مثلا همان جمله‌ی معروف که " ترک عادت موجب ضرر است " یا چیزی با همین مضمون.

حال که آن سد عظیم در مغزم شکل گرفته می‌فهمم که دردی است مشترک بین من و گوینده‌ی آن ضرب‌المثل. همین چند لحظه‌ی پیش بود که تصمیم گرفتم به وسیله‌ی چند دینامیت که مخترعش خودمم و نه آلفرد نوبل، این سد مضحک را نابود کنم و اصلا به فکر عواقبی که برای دور و برم خواهد داشت نباشم. همین باعث شد که همان طور که فروید با بیمارانش رفتار می‌کرد و مجبورشان می‌کرد در هر لحظه هر چه به فکرشان می‌رسد بر کاغذ بیاورند، من هم نشستم و هر مهملی که در آن واحد به ذهنم می‌رسید، بار شتران‌ام کردم! مثل نوبل بورژواز نیستم که بعد از مرگم چیزی برای بقیه بماند. لااقل بگذار همین افکار پوچ را به ارث بگذارم.

البته که این مطالبی که اینجا و با کیبورد نوشته‌ام یک پنجم طومار مخیلات قلمی‌ام هم نمی‌شود. آن مخیلات چیزی نبود جز اتفاقاتی که در آن روز برایم رخ داده بود، داستان کوتاهی که با صرف کمی انرژی (در حد انرژی‌ای که یک جلبک صرف چسبیدن به دیوار می‌کند)، نوشتم و اتفاقاتی که قرار بود یحتمل در ادامه‌ی روز برایم رخ بدهد. از آن همه فقط آن داستان کوتاه را اینجا می‌نویسم. بقیه‌اش که مشخص است. از یک زندگی سگی دانشجویی چه انتظاری می‌توان داشت؟

مثلا چه؟ بگویم که فردا امتحان دارم و یک اپسیلون هم نخوانده‌ام؟! البته که بیشتر از یک اپسیلون خوانده‌ام ولی خب این را بدانید که چه؟ دست به دامانتان شوم که بروید به جای من امتحان بدهید؟

یا مثلا بگویم که دوست ابلهی دارم که بعد از گذشت بیست سال از عمر گرانبهایش هنوز نمی‌داند مهندسی ژنتیک یعنی چه! و فرق بین موی مشکی و جو گندمی و قهوه‌ای رنگ را نمی‌داند؟ و وقتی حرف از موی جوگندمی می‌زنی آب از دهانش سرازیر می‌شود. یا نمی‌داند که ابلق چیست چه برسد به معنی آن؟ به نظرم چنین آدمی فقط اکسیژن‌های موجود در قرن بیست و بیست و یک را هدر داده است و می‌دهد. اکسیژن‌هایی که یک دانشمند هم می‌توانست هدر بدهد. یا حتی یک شاعر. ولی قانون است دیگر. یک رنگی در دنیا پیشرفتی حاصل نمی‌کند.

خب مسلما اگر این‌ها را اینجا بنویسم احتمالا به خاطر به هم ریختن تناسب، پقی بزنید زیر خنده و زیر لب متلکی بپرانید و دعایی برایش بخوانید. مسلما کار دیگری که نمی‌کنید. احتمالا بگویید وگنمو یا یک همچو چیزی. اما اگر قرار است دعایی بخوانید برای من بخوانید که هر چه سریع‌تر اینجور آدم‌ها از لیست کانتکت‌های دنیایی من حذف شوند همان طور که من شماره‌‌ی این جور آدم‌ها را از لیست کانتکت‌های گوشی موبایلم پاک می‌کنم. امیدوارم او هم دستش بلغزد و شماره‌‌ام را از گوشی‌اش پاک کند تا فقط چهارشنبه‌ها سر کلاس تاریخ قیافه‌ی نحس یکدیگر را تحمل کنیم و نه بیشتر. اصلا نه، دستش هم نلغزد! خیلی راحت شماره‌‌ام را پاک کند. مگر من چه تحفه‌ای هستم که بخواهد شماره‌ام را نگه دارد. خیلی هم از من دل خوشی ندارد. یعنی اگر هر کسی جلوی دیگری، فراوان سوتی‌های زمختی بدهد، دفعه‌ی بعد شرم دارد تا رودررو با طرف مقابلش به صحبت بایستد. ذات انسان این طور است.

با این افاضات هر که بود جلو‌ ام آفتابی نمی‌شد. فکر کنم شما هم تا اینجا به این مسئله پی برده‌اید که چه آدم مزخرف و پوچ‌گرایی پشت فرمان این وبلاگ نشسته و سرکش و عصیان‌گر مثل این راننده‌های وانت پیکان یا آن نیسان‌های بد رنگ می‌راندش، و موشواره‌ی ویندوزتان آرام آرام شاید هم سریع می‌رود تا بر روی آن ضربدر خوش رنگ کلیک کند تا از شر این وبلاگ نمور و افکار پوسیده‌ی نویسنده‌اش خلاص شوید. اما نه صبر کنید. داستانی که قولش را دادم این پایین گذاشته‌ام. اگر حالش را داشتید بخوانیدش و ببینید که تجمع افکار و بعد فورانش مفید است یا مضر؟

پ.ن: و در این‌جا بود که خنده‌ی شیطانی شیاطین سرخ، بر لبشان خشکید ... این را دیشب برای دوست دوران دبیرستانم که یک منچستری دو آتشه است، اس‌ام‌اس کردم (بعد از شکست منچستر مقابل چلسی). دهانش باز مانده بود از این طبع شاعرانه‌. من هم یک لیورپولی دو آتشه. لیورپول هم دشمن خونی منچستر. پر واضح است که چه جر و بحثی بین‌مان رخ داد.

+ داستان

احساس

2009-11-08T20:34:00.002+03:30

... "فروید شواهد چشمگیری هم از عجایب ذهن انسان عرضه کرد. پس از سال‌ها تجربه اندوزی از بیماران اطمینان یافت که ما همه‌ی چیزهایی را که دیده و تجربه کرده‌ایم جایی در ژرفای ضمیر خود نگه می‌داریم، و تمام این تاثرات را می‌توانیم باز به صحنه بیاوریم. وقتی حافظه‌مان کار نمی‌کند، وقتی می‌گوییم < موضوع نوک زبانم است > و اندکی بعد < یکدفعه یادمان می‌آید >، در حقیقت داریم درباره‌ی چیزی صحبت می‌کنیم که در ناخودآگاه ما نهفته است و ناگهان از لای در نیم‌گشوده‌ی ضمیر آگاه به درون می‌خزد."

"ولی گاهی هم مدتی طول می‌کشد تا یادمان بیاید."

"این بلا سر همه‌ی هنرمندان آمده است. پس از مدتی نازایی و بی‌ثمری ناگهان گویی همه‌ی درها و دریچه‌ها باز می‌شود. همه چیز خود به خود بیرون می‌ریزد، و هر واژه و انگاره‌ای که می‌خواهی می‌یابی. و این موقعی است که از ناخودآگاه < سرپوش برداشته ایم > می‌توان هم، سوفی، آن را الهام نامید. ناگاه احساس می‌کنی آنچه می‌نویسی یا ترسیم می‌کنی از منبعی برونی می‌آید."

"باید احساس شگفتی باشد." ...

دنیای سوفی / انتشارات نیلوفر / فروید / صفحه‌ی 516 و 517

امان از دستت...

2009-10-18T23:20:00.002+03:30

امان از دستت ای تاریخ تحلیلی صدر اسلام

فقان از دستت ای تحلیل برای همیشه صدر جدول

که نمیدانم چه سری است بین تو و زلزله‌هایی که در این ملک به وقوع می‌پیوندد!

هر چه نامت طولانی تر زلزله‌هایت نزدیک تر

قبل‌ترها ملایم‌تر بودی

لااقل شب امتحان میلرزاندیمان

تا فردا روزش امتحان را گند گنده‌ای بزنیم

ولی کنون تا خودت را گرفتیم

و هنوز رنگ کتابت را ندیده و شیخ را زیارت نکرده، زلزله را سراغمان فرستادی!

سنت شکنی جالبی است

بیچاره شیخ که دم به دقیقه سر و کارش با توست

و فقان از دستت ای تاریخ حذف و اضافه!

تو را با تاریخ چه نسبتی است که فقط یک روزی و

روزهای دیگر نیستی

ای تاریخ تو در خود چه داری؟

آن چیز چیست درون تو که زمین را تاب و تحمل آن نیست؟

و چه سری است تو را با من؟

آری در میان این شش هفت میلیارد انسان

نه

در میان این شش هفت میلیارد یقه

یک راست آمدی و خر ما را چسبیدی!

آن هم نه یک بار و دو بار

تو عجیب تابع قانون تا سه نشه بازی نشه هستی!

چاره‌ای نیست تحملت میکنیم

عاشقانه!

این پست وبلاگ گوریل فهیم را از دست ندهید +

تار و پودمان را سقفی نیست

2009-10-03T18:44:00.005+03:30

فرش بیچاره، ابتدا کمی با شکنجه‌های دردناک* و بعد در محضر دادگاه آسمان، به قضاوت خورشید و وکیل مدافعی تکه‌ای از ابرها، به تمامی گناهان** کرده و نکرده‌اش اعتراف نمود و پاک شد.***

*: به وسیله‌ی پاروی فلزی، فرچه‌ی سیمی و مقداری پودر فرش شویی.

**: چرک‌هایش.

***: البته که آسمان و خورشید و ابر همگی پاکند و نمی‌شود با آن مزدوران مقایسه کردشان.

تبعید رئیس

2009-09-26T16:51:00.001+03:30

بعد از ایراد هراسناک سخنرانی از جایگاه پایین آمد. در سالن، نمایندگان اکثر کشورها رفته بودند و جمعیت اندکی به حرف‌هایش گوش می‌کردند. به همین خاطر کمی عصبانی و هول شده بود. تشویق‌های همان جمعیت اندک اعتماد به نفسش را دو باره بالا برد و لبخند به لب رفت و نشست روی صندلی‌ زرد رنگی که بی‌شباهت به صندلی‌ یک سفینه‌ی فضایی نبود. از بلندگوی سالن شخصی به انگلیسی داشت یک چیزهایی بلغور می‌کرد که برایش نامفهوم می‌نمود. کت‌اش را دکمه کرد. دستی بر مو‌هایش کشید. دسته‌های صندلی را محکم در دستانش گرفت و طوری آن ها را فشرد که ناخن انگشت سبابه‌اش خطی عمیق بر یکی از دسته‌های صندلی گران قیمت انداخت و صدای خراشیده شدنش را همگان شنیدند. زیر لب چیز‌هایی زمزمه کرد و همان طور هراسناک به اطراف خود نگاه کرد. سخنان بلندگو هنوز برایش نا مفهوم بود. یک آن فکر کردم که واقعا یک برنامه‌ی علمی ترکیب شده با سیاست را از سدا و صیمای خودمان به تماشا نشسته‌ام، که در آن بعد از محاکمه‌ی رییس قرار است با سفینه او را به کره‌ای دیگر تبعید کنند. به همین خاطر هم برده‌اندش آمریکا. در ایران خودمان که از این امکانات نداریم! در عالم خیال منتظر بودم که شخص پشت میکروفون بعد از شمارش معکوس، کلمه‌ی جادویی "فایر" را بر زبان بیاورد و یک دنیا را از شر چنین موجودی خلاص کند. در کتب تاریخی، بسیار حکایت‌ها ثبت شده از خلاصی نوع بشر از دست مستبدان زمانه. می‌گویند هیتلر خودکشی کرده. سرنوشت صدام را نیز همگی می‌دانیم. خب سرنوشت نماینده‌ی محبوب خودمان اینطور باشد که بهتر است! تبعید. چه می‌شود؟ فانتزی نیست؟

همین افکار از مغزم رد می‌شد و به جمجمه‌ام برخورد میکرد که ناگهان صدای بلندگو قطع شد و رئیس از صندلی بلند شد و با احتیاط به سمت در خروجی سالن رفت. مدت کوتاهی آنجا دم در ایستاد و از دور زن و مردی که به نظر می‌رسید نماینده‌های کشور هندوستان هستند به سمتش آمدند. زن برای اینکه ضایع نشود و هم این‌که دچار سرنوشت دسته‌های صندلی سفینه فضایی نشود، دستش را به سوی رئیس دراز نکرد و در عوض آن را بر روی سینه‌ی خود که مکان امن‌تری می‌نمود قرار داد و قهوه‌خانه‌ای‌وار عرض ادب کرد. مرد هم سلامش را داد و به همراه رئیس از سالن خارج شدند. دلیل این ملاقات هنوز برای هیچ کس مشخص نشده است.

مینیمال - حال و حوصله

2009-09-24T15:51:00.001+03:30

دو پیمانه از حوصله‌ام برداشتم و ریختم داخل یک قابلمه‌ی قهوه‌ای رنگ و گذاشتمش روی اجاق تا دم بکشد. مشتی از حالم را نیز داخل یک قابلمه‌ی مشکی رنگ ریختم تا حسابی جا بیفتد. می‌خواستم برای اولین بار دست پخت خودم را بخورم اما شعله‌ی تنهایی آنقدر زیاد بود که حوصله‌ام سر رفت و خورش حالم ته گرفت.

تو مقبولی؟ یا که مردودی و مشروط؟

2009-09-17T18:22:00.006+04:30

چند وقتیه مطالبی می‌خونم یا می‌شنوم که بعد از انتخابات فلانی خودش و آخرتش رو خراب کرده یا مثلا اینکه جنبش داره برای خودش آیت الله های کذایی می‌سازه.

مستقیم اشاره نمی‌کنم منظورم چه کسانی هستن چون مطمئنم میدونید. اولا بدونید این آیت الله هایی که جنبش داره برای خودش میسازه (البته از نظر عده‌ای)، مطمئنن از خیلی آیت‌الله های دیگه آیت الله ترند. من شنیده‌ام بعضی از علما می‌روند و سوالاتشان را خدمت همان آیت الله‌ها مطرح میکنند. دوما نمید‌ونم تذکره الاولیاء عطار رو خوندید یا نه. من خودم چند تا از حکایت هاش رو خوندم چه در دوران مدرسه در کتاب‌های درسی و چه بعد از اون در اینترنت یا کتابخونه. واقعا جالبن. به ویژه حکایت حسین منصور حلاج (عارف نامی قرن سوم و دهه‌ی اول قرن چهارم هجری) از همه بیشتر به اوضاع امروز نزدیکه. خلاصه بگم این عارف رو به خاطر اینکه ادعای خدایی کرده و گفته انا الحق و به خاطر دلایل دیگه طردش کردن و به طرز فجیعی به شهادت رسوندن در صورتی که از نظر عرفا یک عارف وقتی این جمله رو میگه که بیش از اندازه به خدا نزدیک شده باشه. ایشون کرامات زیادی هم داشتن. با بیشتر فرقه‌های اون موقع مخالفت می‌کردن. یکی از دلایل طرد شدنشون هم همینه. بگذریم. من با کلیت قضیه کاری ندارم که چه بلایی سر این عارف آوردن و دلیلش چی بوده. یا کلا نظر این عارف چی بوده. اصلا شاید این قسمتش مربوط به شرایط امروز نشه. اما یه جمله‌ای هست در این حکایت که می‌تونیم ربطش بدیم به شرایط امروز. جایی که عطار از زبان استاد ابوالقاسم قشيري نقل میکنه که : اگر مقبول بوَد به رد خلق مردود نگردد، و اگر مردود بوَد به قبول خلق مقبول نشود.
همون حرف خودمونه که مردم نمیتونن راجع به بد بودن یا خوب بودن کسی نظر بدن. چون ممکنه اون شخص جایگاه دیگه‌ای نزد خدا داشته باشه.

اون شخص رو توی خونش زندانی کنن، ممنوع التالیفش کنن، دفترش رو تخریب کنن یا هر بلای دیگه‌ای که می‌خوان سرش بیارن. مطمئن باشید همون جمله‌ی بالا اینجا مصداق پیدا می‌کنه و مقبول بودن یا مردود بودن یک انسان رو ما مشخص نمی‌کنیم. بماند که بنا بر مقتضای حالمون طوری عمل می‌کنیم تا یه جوری قضیه به نفع ‌خودمون تموم بشه.

این مطلب را نوشتم برای کسانی که این روزها در حال تخریب کردن چهره‌ی برخی دیگرند یا ادعا می‌کنند که جنبش دارد برای خودش آیت‌الله می‌تراشد. در صورتی که خودشان هم می‌دانند قضیه از چه قرار است.

پ.ن1: دیروز انتخاب واحد دانشگاه بود. بیشتر دوستام با ای‌دی‌اس‌ال نتونستن واحداشون رو بردارن ولی من با همین اینترنت ذغالی خودم بیست واحد سنگین برداشتم. اکثر دوستان معدنی اخذ کردند ولی من شیمی فیزیک گرفتم. شیمی فیزیک خیلی ریزش داره. ترم قبل خیلی‌ها افتادن از بس درس سنگینیه. اما برداشتمش تا یکی از زشت‌ترین و بزرگترین قورباغه‌های برکه‌ی شیمی کاربردی را خودم به تنهایی قورت بدم. فقط متاسفانه کلاس معادلات پر شد و این درس موند برای ترم بعد. همه‌ي کلاس‌های وصایا هم پر شد. دانشگاه هم برگشته به روزهای قشنگش و از اون سوت و کوری در اومده. امروز ترم اولی‌ها رو دیدم که همراه والدینشون اومده بودن ثبت نام یاد پارسال همین موقع‌ها افتادم.

پ.ن2: فامیلی استاد کیمیای! آلی 1 ‌مون، میرزا هستش و من رو شدیدا یاد مکتبخونه و ترکه‌ی تر و فلک می‌اندازه :)). احتمالا صندلی‌های اون کلاس رو هم جمع کنن و موکت بندازن کف‌اش تا بیشتر شبیه مکتبخونه بشه.

پ.ن3: طی دوران مدرسه دو سال تاریخ داشتیم. این درس رو خیلی دوست داشتم و دارم. جالبه بدونید روز قبل از روزی که قرار بود امتحان تاریخ بدم، در هر دو سال یه زلزله تو یه گوشه ایران اتفاق افتاده. یکیش که همون زلزله‌ی مخرب بم بود که در دی ماه سال 83 اتفاق افتاد و فردای اون روز من امتحان تاریخ داشتم. در اون سال سوم راهنمایی بودم. دیگری هم همین چند وقت پیش بود که توی استان‌های مرکزی ایران زلزله اومد (فکر کنم کهک قم بود) و تهران را هم لرزاند و همه رو به این شک انداخت که مرکز زلزله تهران بوده یا نه؟ یادم میاد که توی اون روزها هم امتحان تاریخ داشتم. همه‌ی اینا رو گفتم تا به اینجا برسم که این ترم من دو واحد تاریخ تحلیلی صدر اسلام برداشتم و خداوند نیاورد روز آزمونش را. خودتون رو برای یه زلزله‌ی دیگه آماده کنید :))) پیشبینیه دیگه. نمی‌دونم چه سر و رازی بین روز امتحان تاریخ من و زلزله‌هایی که توی ایران اتفاق میفته، وجود داره.

پ.ن4: تو این چند وقته چند تا پست نوشتم سیو کردم اما وقت نشده تو وبلاگ بذارمشون. سعی میکنم سریع‌تر این کار رو انجام بدم.

فایرفاکس و افزونه‌هایش - معرفی دو افزونه کاربردی

2009-09-08T22:17:00.010+04:30

قصد دارم در این پست دو افزونه‌ی جالب برای مرورگر فایرفاکس معرفی کنم که خیلی به درد خودم خورده. امیدوارم به درد شما هم بخوره.

اولین افزونه‌ای که قصد معرفی‌اش رو دارم، افزونه‌ی IE Tab هست. همون طور که از اسمش پیداست وظیفه‌ی این افزونه شبیه سازی مرورگر اینترنت اکسپلورر در محیط فایرفاکس است.

بعضی وقت‌ها فایرفاکس بعضی سایت‌ها و وبلاگها رو نامرتب نشون میده. دلیلش اینه که کد قالب اون وبلاگ یا سایت برای IE نوشته شده نه برای فایرفاکس. با داشتن این افزونه میتونید سایت‌ها و وبلاگ‌های مذکور رو با فایرفاکس هم به صورت مرتب مشاهده کنید.

مثلا من خودم مجبور بودم سایت انتخاب واحد و پرداخت شهریه دانشگاه رو با IE باز کنم که خیلی مکافات بود. حالا با داشتن این افزونه دیگه نیازی به این مرورگر نخواهم داشت.

بعد از نصب این افزونه، آیکون فایرفاکس رو در قسمت پایین مرورگر مشاهده خواهید کرد که با کلیک چپ بر روی اون میتونید در اون برگه به مرورگر IE شیفت کنید و بالعکس.

افزونه دوم، Fuzzy Time نام دارد. وظیفه‌ی این افزونه اعلام کردن زمان به صورت کاملا عامیانه و غیر رند است یعنی همان طور که من وشما ساعت رو به هم اعلام می‌کنیم و از اون حالت رسمی اعلام ساعت ویندوز خبری نیست. فقط یادتون باشه که این افزونه از زبان فارسی هم پشتیبانی میکنه پس برای بیشتر لذت بردن از این پلاگین زبانش رو از انگلیسی به فارسی تغییر بدین.

شادی در دین

2009-08-30T13:13:00.007+04:30

شب بود واتاقم ساکت و تاریک. هر از گاهی جیرجیر جیرجیرکی که چند وقتی است در یکی از شاخه‌های درخت انجیر حیاط همسایه‌ی پشتی‌مان لانه کرده است و رعدی که بعد از ماه‌ها سرو کله اش پیدا شده و تیکتاک ساعت دیواری، سکوتش را می‌شکستند. هر از گاهی هم مانیتور، چشمک زنان و آسمان برق زنان روشنش می‌کردند.

من بعضی شب‌ها هوس می‌کنم موقع خوابیدن کمی موسیقی گوش کنم. دیشب هم از آن شب‌ها بود اما با وجود رعد و برق که از اواسط بهار پیدایش نبود موسیقی گوش کردن لذت بخش نبود. شگفت انگیز بود. گوش‌هایم عادت کرده بود به شب‌های سوت و کور تهران.

همان طور که به رعد و برق گوش می‌کردم به برنامه‌ای که چند شب پیش از صدا و سیما پخش شد و شخصی به نام شیخ‌الاسلامی در آن صحبت می‌کرد هم فکر میکردم.

موضوع صحبتش شادی در اسلام بود. خلاصه کلامش این بود که اسلام با شادی هیچ مخالفتی ندارد و اگر جشن‌هایش را با غم‌هایش مقایسه کنید مشاهده می‌کنید که بیشتراست. سعی می‌کرد حرف‌هایش سند دار باشد. میگفت شادی کنید اما فقط با نعمات و فضایل خدا. برای این جمله‌اش چند مثال هم مطرح کرد. مثلا یکی‌اش این بود که گفت اسلام جمع شدن مسلمانان کنار یکدیگر را برترین شادی می‌داند مثل حج یا دید و بازدید‌ها که از نعمات و فضائل الهی هستند. همین جمله‌اش چند روزی است برایم سوال شده و از مغزم آویزان است. نعمات و فضائل الهی را باید شرح میداد و ای کاش یک بازه‌ای چیزی برایش تعریف می‌کرد تا می‌شد به محدوده‌اش پی برد.

به نظر من این بازه نامحدود است. چون هرچیزی در این دنیا به نوعی نعمت و فضیلت است از جانب خدا. مثلا همین موسیقی. بدون موسیقی زندگی معنا ندارد و جریان نمیابد. می‌شد فهمید موسیقی در آن بازه هست یا نه؟ اگر نیست که مخالفت با آن موردی ندارد آن قدر مخالفت کنید تا... ولی اگر هست و جزء نعمات الهی محسوب میشود پس چرا گوش سپردن به آن و لذت بردن از آن و شادی کردن با آن از نظر برخی حرام است و نواختن ساز‌هایش گناه کبیره؟ جواب این سوال را همه می‌دانیم. سریع میروند سراغ اینکه آدم با گوش دادن به موسیقی از خود بی خود می‌شود. هیچ حرف دیگری هم ندارند بزنند. حتی به این فکر نمی‌کنند که موسیقی همه‌اش شادی نیست قسمت‌های غم انگیز هم دارد. ولی این‌ها با نفس موسیقی مشکل دارند. مشکلشان هم فقط نوع غربی‌اش نیست شوربختانه. بگذار بگویند موسیقی در این بازه جایی ندارد.

اما مگر میشود نباشد. مگر همین رعد و برق موسیقی نیست. مگر همین جیرجیر جیرجیرک حیاط همسایه‌ پشتی‌مان موسیقی نیست یا طنین آبشار و رود و اقیانوس.

نمی‌دانم چگونه گوش‌هایشان این سمفونی عظیم را نمی‌شنود.

سمفونی‌ای که طبیعت سازاش است و خدای متعال نوازنده‌اش.

پ.ن: نمیدانم شما هم این احساس را دارید یانه. بعد از این که یک پست را تمام می‌کنم و صدبار چک میکنمش تا ببینم چیزی از کیبورد افتاده یانه همه‌اش فکر می‌کنم همه‌ی آن چیز‌هایی که به‌شان فکر کرده‌ام و باید می‌نوشتمشان را تایپ نکرده‌ام و پست ناقص است. نمیدانم شاید یک نوع وسواس است که به جانم افتاده. یا شاید نوعی احساس مسئولیت که هر وبلاگنویسی باید آن را داشته باشد.

باری دیگر می‌بلاگیم...

2009-08-25T23:52:00.008+04:30

سلام. بعد از مدت‌ها.
ماه رمضان از راه رسیده و می‌گویند در این ماه جرم و جنایت کاهش می‌یابد.
نکند وبلاگنویسی هم یکی از آن جرم‌هاست. بعید نیست!
ولی شوخی را کنار بگذاریم، دلیل اصلی تعطیلی وبلاگ در این مدت طولانی این بود که ما سه روز تلفن نداشتیم و در همین راستا دستمان به همین اینترنت هسته‌ای‌مان هم نمی‌رسید. پشتمان باد خورد. به همین سادگی.
امروز رفتیم با بچه‌ها سینما. همان سپیده‌ی دانشجویی خودمان. این‌بار طبقه‌ی دوم که وضعش از طبقه‌ی اول هم خراب‌تر است طوری که تا دم در خروجی صندلی چیده‌اند. مثل اتوبوس :)) بعد رفتیم پارک دانشجویی دانشجو نشستیم به صحبت تا عصر. آن حوالی یک گربه ناز خوش عکسی می‌پلکید که سوژه شد برای عکاسی. فاصله‌اش با موبایل من نیم متر بیشتر نبود که این عکس را گرفتم. خیلی گربه ریلکسی بود انگار نه انگار که ما انسانیم. اصلا خم به ابرو نیاورد. تازه خیلی هم خوشحال شد فکر کنم. ببینید چه ژستی گرفته :)

عکس را با موبایل پیشرفته‌ام گرفتم :) به همین خاطر کادربندی مناسبی ندارد. دمش تقریبا جا افتاده.
خلاصه زمان گذشت و گذشت و این گربه‌ی ما داشت پسرخاله می‌شد (همان طور که در عکس زیر می‌بینید) و دیدیم که اگر همین طور اینجا یعنی آنجا بنشینیم کم کم باید برایش چایی دوم را بریزیم و بنابراین سریعا آنجا را ترک نمودیم و راه منزل در پیش گرفتیم.

هول شدم یادم رفت بگویم چه فیلمی را رفتیم دیدیم. پستچی سه بار در نمی‌زد به کارگردانی حسن فتحی. بدک نبود.
به غیر از فیلم مذکور یک فیلم هم خیلی به‌مان چسبید آن هم هفت فینچر بود. واقعا شاهکار بود.
بازی آخر بانو را هم خواندیم و چند روزی است خرمگس را میخوانیم.
* این هم وبلاگ انگلیسی که قولش را داده بودم.
نماز و روزه‌تان هم قبول.

شبکه‌های اجتماعی موسیقی – معرفی 9 سایت

2009-08-10T17:25:00.013+04:30

این اولین پست آی‌تی این وبلاگه. قبلا هم تو یه وبلاگ دیگه، تخصصی درباره‌ی آی‌تی می‌نوشتم. یادم باشه تو پست‌های بعدی راجع به سوابق وبلاگ‌نویسی و وب‌گردی‌های خودم بیشتر بنویسم.

من شدیدا به مقوله‌ی آی‌تی علاقه دارم و دنبال می‌کنم این موضوع رو. از این به بعد مثل گذشته هر وقت مطلب جالبی راجع به آی‌تی به زبان انگلیسی ببینم حتما ترجمه‌اش می‌کنم و اینجا میگذارمش.

موضوع پست امروز هم معرفی چند سایت وب دویی موسیقی هستش. بیشتر از این اذیتتون نکنم، بریم سراغ پست خودمون.

1. Imeem

Imeem شبکه‌ی اجتماعی رسانه‌ای میباشد که کاربران آن می‌توانند موسیقی‌ها، فیلم‌ها و دیگر رسانه‌های صوتی و تصویری خودشان را بسازند، پیشنهاد کنند و جست‌و‌جو کنند و همچنین با دیگر کاربرانی که تجربه‌ی مشابهی دارند ارتباط برقرار کنند. این سایت رایگان است و در بین شبکه‌های اجتماعی یکی از سایت‌های پرترافیک محسوب میشود. طوری که بنابر گزارش‌های خود سایت در ماه حدود 28 میلیون کاربر از این سایت استفاده میکنند.

اخیرا Imeem.com رسما برنامه‌ی آیفون خودش را ارائه کرد. با این برنامه کاربران می‌توانند به وسیله‌ی آیفون و از طریق وای- ‌فای به موسیقی گوش کنند، ترک‌های مورد نظر خود را جست‌وجو کنند یا آنها را خریداری نمایند.

ابتدا شما نیازمندید با استفاده از گجت سازگار با سیستم عامل مک/ویندوز موجود در این سایت، فایلی را از دسکتاپ خود برروی این سایت آپلود کنید.

شما میتوانید 100 ترک را به رایگان برروی این سایت آپلود کنید اما در صورت آپلود بیشتر خدمات سایت رایگان نخواهد بود.

2. Loudcrowd

این سایت برای کسانی طراحی شده که تمایل دارند خودشان را با موسیقی مشغول کنند و به دنبال کشف ایده‌های خودشان در بازی‌های آنلاین مربوط به موسیقی هستند.

با ترکیب موسیقی و قسمتی از هر بازی، کاربران راهی سرگرم‌کننده پیدا میکنند که کاراکترهای شما را از بازی خارج کنند. کاربران میتوانند رقص مخصوص خود را طراحی کنند و آن را برای کاربر دیگر بفرستند. در این سایت کاربران میتوانند برای یکدیگر کامنت هم بفرستند.

iLike .3

این سایت سرویس آنلاینی است که به کاربرانش اجازه می‌دهد که موسیقی‌های مورد علاقه خودشان را دانلود کنند و به اشتراک بگذارند. این وبسایت موزیک‌هایی که شما در iTune ( یا هر دستگاه پخش دیگر) گوش میدهید را به وسیله‌ی برنامه‌ای که در سایت برای دانلود موجود است فهرست می‌کند.

در پروفایل هر کاربر، آخرین موزیکی که در دستگاه موسیقی آن کاربر پخش شده دسته بندی شده است.

سرویس جدید موجود در این سایت، گسترده‌ترین هماهنگی را با سایت‌هایی همچون توییتر فیس‌بوک مای‌اسپیس و یوتیوب ارائه میدهد. این سایت رایگان است. همچنین به راحتی با برنامه‌های شبکه‌های دیگر همچون اورکات، ببو و های‌فایو ترکیب می‌شود و جعبه ابزار بسیار مفیدی را برای موسیقیدانان فراهم می‌آورد.

4. HypeMachine

این وبسایت موتور جست‌وجوی موسیقی می‌باشد که فایل‌های صوتی موجود در وبلاگ‌های سراسر اینترنت را ایندکس می‌کند. کاربران می‌توانند نام خواننده یا ترک مورد نظرشان را در سایت جست وجو کنند و همانجا به آن گوش بسپارند.

5. Streampad

Streampad سرویسی است که به شما این امکان را می‌دهد از موزیک‌های خود پلی‌لیست تهیه کنید و آن‌ها را به صورت ویجت درون وبلاگ یا فیس‌بوک خود قرار دهید.

وقتی در این سایت عضو شوید برنامه‌ی کم حجمی برای دانلود به شما معرفی می‌شود که وظیفه‌اش جست ‌و جوی موسیقی در پلیر و هارد درایو شماست. این برنامه به شما اجازه میدهد موزیک‌های خود را هرجایی که هستید آنلاین گوش کنید.

6. Deezer

Deezer نخستین موتور جست وجوی کاملا مجاز و محبوب وب است. در ابتدا نام این سایت BlogMusik بود ولی پدیدآورندگان آن برای کوتاه‌تر شدن و همچنین مناسب بودن نامش تصمیم گرفتند Deezer بنامندش.

موزیک‌های موجود در این سایت از کیفیت خوبی برخوردارند. از ویژگی‌های منحصر به فرد این سایت می‌توتن به این موارد اشاره کرد : داشتن ایستگاه رادیویی ویژه، بازی‌های جذاب موسیقی، و منابع خبری موسیقی. در اینسایت شما میتوانید موزیک‌های مورد علاقه خود را با دوستانتان به اشتراک بگذارید همچنین با عضو شدن در این سایت می‌توانی به عنوان یکی از اعضای انجمن این سایت به فعالیت بپردازید.

7. The Sixty One

بخشی از این سایت را جست‌و‌جوی موسیقی تشکیل می‌دهد، و بخشی از آن‌ را شبکه اجتماعی و بازی‌های آنلاین تشکیل میدهد. این سایت به خوانندگان و هنرمندان اجازه میدهد برای خودشان پروفایلی بسازند و آثار خود را آنجا آپلود کنند. سپس کاربران میتوانند نظر خودشان را راجع به آن اثر بیان کنند.

تا کنون 50 هزار ترک توسط هنرمندان آپلود شده است.

موزیک پلیر سایت بسیار مناسب عمل میکند. همچنین این سایت به خوبی با سایت‌هایی نظیر توییتر، فیسبوک، و مای‌اسپیس ترکیب میشود.

8. Last.fm

این سایت معروف‌ترین سایت در این زمینه است (حداقل در ایران که این طور است).

Last.fm رادیوی اینترنتی می‌باشد که در سال 2002 شروع به فعالیت کرد. Last.fm یکی از بزرگترین سایت‌هاییست که در این زمینه فعالیت میکنند و بالای 15 میلیون کاربر فعال از 232 کشور عضو این سایت هستند.

9. HypeTape

منبع

باشگاه پاستوریزه

2009-08-06T15:12:00.008+04:30

دیروز با چندتا از همکلاسی‌ها بعد از امتحانشون رفتیم باشگاه بیلیارد. برای اولین بار بود که می‌رفتم. بیلیارد بازی من محدود می‌شد به بازی‌های کامپیوتری، و به همین خاطر به خوبی قوانینش رو بلد بودم و فقط روی میز بازی نکرده بودم. خلاصه رفتیم. هوا هم خیلی گرم بود.

چیز‌هایی که اونجا دیدم نظرم رو نسبت به این بازی به کلی تغییر داد. قبلا تو فیلم‌ها دیده بودم باشگاه بیلیارد یه مکان تاریک و دودآلود و پر از جوان که اکثرشون هم شرط بندی میکنن و به هم فحش میدن. ولی این باشگاه که من دیدم به کلی متفاوت بود. البته طبیعی بود.

اشتباه از من بود که فکر می‌کردم تو مملکت اسلامیمون باشگاه‌های بیلیارد همون طوری خواهند بود که توی فیلم‌های هالیوودی دیده بودم!

در این باشگاه نه از دود خبری بود نه از سیاهی. تعدادی جوان هم بودن که در سکوت مشغول بازی خودشون بودن. سالن مثل تالار روشن بود و بوی عطر مطبوعی میومد و پر بود از پیرمردهایی که مشخص بود هر کدومشون پروفشنالن توی این بازی. از اون سبیل کلفت‌ها بودن. از اون لوتی‌ها!

گوشه‌ی سالن هم دو تا عکس جلب توجه می‌کرد که موجبات انبساط خاطر مارو فراهم آورد. این عکس‌ها رو توی زورخونه دیده بودم ولی توی باشگاه بیلیارد که مخالف زیاد داره برام عجیب بود ( بازم سی‌آ‌سی؟ ((:) خلاصه این باشگاه نسبت به نمونه‌ی خارجی خیلی خیلی پاستوریزه بود.

دوستم که از هممون به این بازی واردتر بود و خودشم پیشنهاد داده بود بریم اونجا، رفت پیش صاحب باشگاه و یک دست "ایت بال" درخواست کرد. صاحب باشگاه آدم متشخص و فرهیخته‌ای به نظر می‌رسید. عینک قاجاری بر صورت داشت، موهایش جوگندمی بود و سبیل مشکی رنگی روی لبانش روییده بود! کمربندش از آن کمربند‌ها بود که خبرنگار مورد لطف واقع شده می‌بندد. فقط کافی بود کتابی، مجله‌ای، چیزی در دستانش بگیرد و روی یک صندلی بنشیند و پیپ بکشد تا تیپ هنری‌اش تکمیل شود!

همون طور که در دفترچه‌اش برای ما ساعت میزد به ظرفی اشاره کرد که توپ‌های بازی ایت بال رو در اون چیده بودن. دوستم ظرف رو برداشت و به سمت ما اومد. بازی رو شروع کردیم. دوستم شروع کرد به آموزش دادن این‌که چوب رو چه‌طور باید در دست بگیرم. بالاخره یاد گرفتم و بعد از چند حرکت حماسی و افتخار آفرین که تحسین همگان رو برانگیخت، در صورتی که تنها یک مهره‌ام روی میز مونده بود یه فول کردم و بازی رو واگذار کردم. این شد اولین تجربه‌ی بیلیاردی کیومرث. البته بعضی وقت‌ها برای اینکه اون یکی دوستم هم بازی کنه چوب رو به‌اش می‌دادم. دو تا از توپ‌ها رو هم اون گل کرد. خلاصه بازی تموم شد و توپ‌ها رو از حفره‌های میز خارج کردیم و همونطور توی اون ظرف چیدیم و تحویل صاحب باشگاه دادیم و از سالن خارج شدیم. بعد از کمی پیاده‌روی و خوردن کمی مخلفات، هر کدوم راه خونه رو در پیش گرفتیم.

دیروز هم به خاطره‌ها پیوست.

پ.ن: قراره یه وبلاگ راه بندازم و داخلش مطالب انگلیسی بنویسم. برای تقویت Writing و... به محض راه اندازی خبرشو می‌دم.

پ.ن 2: امروز خوشان خوشان آدرس Cache شده‌ی بالاترین رو وارد کردم و با صفحه‌ی مشترک گرامی فلان... مواجه شدم. بازم باید از پرو.ک.سی استفاده کنم و بازم نمیتونم رای و نظر بدم.

پ.ن 3: سرعت اینترنت هم بعد از تحلیف به طور باور نکردنی اسفناکه. انگار می‌خواد واقعا کله‌مون رو بچسبونه به سقف نه؟ :)

پ.ن 4: نگارنده هنوز هم هرگونه انتقاد و پیشنهاد راجع به چگونگی وبلاگ نویسی‌اش را با جان و دل می‌پذیرد.

پ.ن 5: همین پست رو توی ادیتور وبلاگم نوشتم که برق رفت و چون سیو نشده بود همه‌اش پرید (در راستای چسباندن کله‌مان به سقف). بار دوم توی ورد نوشتمش. بار دوم رو از بار اول خیلی بهتر نوشتم و به این نتیجه رسیدم که تجدید نظر فراوان روی یک پست باعث بالا رفتن کیفیت اون میشه. تا باز برق نرفته دکمه‌ی پابلیش پست رو بزنم :)

دیکتاتور دیکته‌گو

2009-08-03T12:02:00.007+04:30

- دیکتاتور مشروع یا بگذار این طور بگویم، مشروعیت دیکتاتور.

- یعنی می‌گویی هیتلر و صدام و استالین هم مشروع بودند؟

- نه، نبودند. اصولا دیکتاتورها خودشان خودشان را مقبول و مشروع می‌کنند چون زورشان از چیز‌های دیگرشان بیشتر است.

- امروز همه چیز برایمان دیکته شد.

- چه کسی دیکته گفت؟

- یعنی‌ واقعا نمی‌دانی؟

- چرا الان دیگر می‌دانم. حالا چه دیکته کرد؟

- دیکته شد که چه کسی مثلا آقایمان است و مشروع. دیکته شد که حرف مرد! یکی است. دیکته شد که چگونه زندگی کنیم و حتی نفس بکشیم یا نه! دیکته شد که بعد از مشروعیت سرمان را به سقف خواهند چسباند. اما این‌بار وضع دگرگون است. دیکته‌نویس نیست که نمره می‌گیرد، این دیکته‌کننده است که نمره می‌گیرد.

- چند؟

- صفر. از نوع کله گنده‌اش.

- چرا؟ صفر که شرف دارد!

- صفر به خاطر همه‌ی افکار تهی و پوچی که از ذهن پوسیده‌ی دیکته‌گوی زورگو تراوش می‌کند.

پ.ن: این ترم هم به خوبی و خوشی تمام شد.

پ.ن 2: امروز دوشنبه دوازدهم مرداد ماه است. روز تولد من. ولی چه جشنی چه تولدی...

پ.ن 3: گفته بودم دیگر از این جور مطالب نمی‌نویسم. اما مگر می‌شود. مگر می‌گذارند!

پ.ن 4: روزنوشت تبدیل شده به هفته نوشت دلیلش هم نداشتن اینترنت مناسب و شلوغی سر نگارنده است.

پ.ن 5: عکس‌ها و کامنت‌های این وبلاگ را نگاه کنید. ای کاش از ازل هیچ حکومتی به وجود نمی‌آمد تا ما انسان‌ها در کنار همدیگر با آسایش و راحتی زندگی می‌کردیم و این قدر به جان یکدیگر نمی‌افتادیم.

اشاره غیر مستقیم عطریانفر به اعتراف‌گیری تحت فشار

2009-08-03T12:02:00.006+04:30

یکشنبه 11 مرداد - بعد از اخبار شبانگاهی ساعت 10 - تئاتر ابطحی، عطریانفر.
تصویر مهاجرانی میرود روی آنتن به طوری که کراوات نزده و روبروی یک مجری کراوات زده نشسته است. مهاجرانی با ژست و لحن خاص خود می‌گوید : بنده با این دو از اول انقلاب و سال‌هاست دوستم و یکدیگر رو به خوبی میشناسیم. آن شناختی که من از این دو نفر دارم می‌دانم که این ابطحی همان ابطحی سابق نیست و این عطریانفر هم. این دو، دو نفر دیگر بودند.
تصویر برمی‌گردد به قهوه خانه سنتی‌ای که ابطحی و عطریانفر خوش خوشان مثلا مشغول صرف صبحانه هستند.
عطریانفر شروع به سخن گفتن می‌کند و خطاب به مهاجرانی میگوید : بله آقای مهاجرانی رو بنده می‌شناسم همونطور که خودشون گفتن. طبعا ایشون اونجا تحت نظر برنامه‌شون رو اجرا میکنن و حرف‌هاشون مال خودشون نیست. بنده باید به آقای مهاجرانی عرض کنم که دوست عزیز شما هم اگر اینجا بودید همین حرف‌ها را میزدید که من زدم. و ادامه ماجرا...
به راستی چه چیز باعث شد که عطریانفر چنین حرف‌هایی بزند. آیا واقعا تحت فشار بوده اند. اگر اینطور است پس اعترافاتشان به چه درد میخورد؟ و جالب‌تر از این بچه‌های صدا و سیما هستند که متوجه این موضوع نشده‌اند و پخشش کرده‌اند همان طور که قبلا هم خیلی چیزها را متوجه نشده بودند.
* مطالب عینا ذکر نشده و فقط چیز‌هایی که در ذهنم مانده بود بیان کردم.

سبز سبزم، ریشه دارم

2009-07-27T01:02:00.010+04:30

مامور پشمالو: چرا تی‌شرت سبز پوشیدی؟
من: همین جوری، بی هیچ منظور خاصی.
من (در دلم با فریاد): این تی‌شرت را پوشیدم تا چراغ سبز فروزانی باشم در این تاریکی‌هایی که تو و دوستان قرمز رنگت برای میهنم رقم زده‌اید.
ای کاش آن قدر شهامت داشتم تا این جملات را همچون باتومی فلزی که بر سر و تن دوستانم فرود می‌آوردی، با آخرین توان بر صورتت می‌کوفتم.
ای کاش بهانه‌ای برای زیستن نداشتم.
و ای کاش بهانه‌ای برای آزادی نداشتم، ای کاش.

* اخیرا تی‌شرت سبز خوشرنگی خریده‌ام که خیلی دوستش دارم. وقتی می‌پوشمش، در کوچه و خیابان نگاه‌های تند و زننده‌ای به سویم روانه می‌شود. انگار نه انگار که این رنگ در مذهبمان مقدس است و قابل احترام.
به این فکر می‌کردم که اگر یکی از این درندگان سد راهم شد و چنین سوالی پرسید جوابش را چگونه بدهم که حاصلش شد این پست خیالی. ولی خودمانیم جواب دندان شکنی است البته اگر بشود بر زبان راندش.

تغییر فونت و قالب وبلاگ

2009-07-24T23:11:00.008+04:30

اینجا را الان بیشتر دوست دارم. شما چه‌طور؟
بعد از این دیگر چشم‌هایتان برای خواندن این وبلاگ اذیت نخواهد شد چون قالب وبلاگ را تغییر دادم و فونت وبلاگ هم خود به خود تغییر کرد. همین جا از دوستی که زحمت کشیدند و این قالب را فارسی کردند سپاس گذاری میکنم.
البته دو مشکل هنوز پا برجاست که برای حل شدنش مجبورم دست به دامن برخی از دوستان شوم، چون اصولا در این زمینه آدم بی‌سوادی هستم.
اول: اگر گوشه بالای وبلاگ سمت چپ را نگاه کنید یک چیزی مشاهده میکنید. انگار وبلاگ قوز دارد.
دوم: پست‌های قبلی وبلاگ به خاطر تغییر قالب کمی به هم ریخته و چنگی به دل نمی‌زند.
به بزرگواری خودتان ببخشید.
اگر کسی میتواند کمکی کند خبرم کند.

تکه‌ای از یک فیلم (1)

2009-07-23T19:03:00.006+04:30

مرداد

2009-07-23T18:04:00.006+04:30

ما بدهکاریم...

به کسانی که صمیمانه ز ما پرسیدند : «معذرت می‌خواهم، چندم مرداد است...؟»
و نگفتیم، چون‌ که مرداد،
گور عشق گل خونرگِ دلِ ما بوده ‌است...

امروز نخستین روز از پنجمین ماه سال و دومین ماه تابستان یعنی مرداد است. جالب اینجاست که رییس جمهور بلاد کفر جناب باراک حسین اوباما هم در همین ماه متولد شده‌ا‌‌ند و از این جالب‌تر تاریخ تولدشان است. اوباما در روز 4 آگوست 1961 ( 13 مرداد 1340) متولد شده و نگارنده متولد 3 آگوست 1990 (12 مرداد 1369) می‌باشد. یعنی فردای روزی که تولد من است، اوباما شمع‌های کیک جشن تولدش را در کاخ سفید خاموش می‌کند تا به حول قوه الهی صد سال دیگر زنده باشد. راستی چراحسین‌ها همه مردادی‌اند؟ حسین پناهی (14 مرداد درگذشت)، باراک حسین اوباما و ... * کتاب بهشت خاکستری مهاجرانی را خواندم.

112

2009-07-19T02:06:00.009+04:30

13 سال پیش تو آلمان کشف شدی. نه به این راحتی‌ها که من نوشتم. ولی باز برای محکم کاری بیشتر روت تحقیق کردن.
تا یه هفته پیش، که بالاخره بعد از 13 سال انتظار معرفی شدی و پا به عرصه وجود گذاشتی. گرچه از ازل بودی و ما خبر نداشتیم. رفتی قعر جدول. رتبه 112 به تو تعلق گرفت. وزنت که کردن، از نفر اول گروه 277 بار سنگین تر بودی. اسم یه منجم معروفو روت گذاشتن که خیلی وقت پیشا فوت کرده. اسم زنده‌ها رو نمیتونن روت بذارن چون ممنوعه!
خوش اومدی. آره تو رو میگم "کوپرنیسیوم ( آن‌ان بیوم)" جان عزیز.

...

2009-07-18T00:39:00.006+04:30

نه، اشکال از گیرنده‌های شما نیست!
آنچه می‌بینید حقیقت دارد.
نویسنده‌ی وبلاگ بعضی از پست‌های وبلاگش را حذف کرده.
به دلایل معلوم و بعضا نامعلوم :)
راستش را بخواهید آن پست‌ها خیلی برایش راضی کننده نبوده.
به بهبود وبلاگنویسی خود می‌‌اندیشد و همچنان به توصیه و راهنمایی، شدیدا نیاز دارد.

درباره‌ی...

2009-07-15T12:43:00.007+04:30

درباره الی را دیدم. دیروز. تنهای تنها. وقتی خورشید مانند هرروز داشت بادبادکش را هوا می‌کرد و غرّش دریای بی‌رحم موی بر اندامم راست می‌کرد. گروه فیلم برداری عالی. بازیگران و بازی‌ها شاهکار. ایده‌ها و نشانه‌ها متفکرانه. داستان ساده و خطی ولی جذاب. موسیقی پایانی فیلم واقعا عالی بود. سینما کم کم می‌رفت که خالی شود، ولی من و عده‌ی قلیلی نشستیم و تا آخر به این اثر (که کار یک ویالون‌نواز آلمانی است) گوش سپردیم. بعد از غرش دریا، این موسیقی فیلم بود که مرا تحت تاثیر قرار داد. با خواندن چند نقد و بررسی لذت بیشتری از فیلم بردم. چه بگویم. حرف بسیار است. فیلم توصیف ناپذیر، همین. جایزه‌ها را الکی نبرده است. جالب است که خود کارگردان هم نمی‌داند نام واقعی الی چیست چه برسد به بازیگران. الناز؟ المیرا؟ الهه؟ الهام؟...؟ احتمالا نام فیلم و نقش اولش کاملا ناگهانی بر او الهام شده است. گلشیفته نقش سپیده را بازی می‌کرد، نام سینما هم سپیده بود، چه تصادفی! سینما غلغله بود. استقبال زیادی شده بود. قبلا شنیده بودم که بعد از دیدن فیلم، یا کاملا راضی سینما را ترک می‌کنی یا کاملا ناراضی. حد وسط ندارد. من از دسته اول بودم ولی در سالن سینما بسیار کسان را دیدم که ناراضی بودند و از این می‌نالیدند که پولشان را دور ریخته‌اند، آن هم نیم‌بها! چه می‌شود کرد!؟ نظر‌ها گوناگون است.

شباهت

2009-07-15T00:36:00.007+04:30

این روز‌ها پیرامونم دو چیز را زیاد می‌بینم و می‌شنوم.

صدای ناهنجار رپ ساسی مانکن و دار و دسته‌اش که از در و دیوار شهر در حال پخش شدن است، و مردم را که مدت مدیدی پای تلوزیون می‌نشینند و جومونگ می‌بینند و آخر شب تکرارش را نیز.

شخصیت افراد هر دو گروه را که واکاوی می‌کنی شباهت‌های فراوانی میبینی بینشان.

سلام، خداحافظ

2009-07-01T01:03:00.004+04:30

بعد از چند سال باز هم لحظه‌ی خداحافظی را تجربه کردم. فرایند پیچیده‌ایست، به ویژه خداحافظی با کسانی که مدت زیادی دوستشان بوده‌ای و دوستت بوده‌اند.
دوستانی که آنقدر از بودن با آن‌ها خاطره داری که هرگز توانایی فراموش کردنشان را نداری.
امروز را پیش‌بینی کرده بودم. هر روز که از خواب بیدار میشوم اینکار را میکنم.
پی برده بودم که پایان تلخ و غروب غم انگیزی خواهد داشت. روز جدایی بود، روز خداحافظی.
از دوست عزیزتر از جانم که خداحافظی کردم به ستاره‌های اندک آسمان تهران چشم دوختم. شاید هم اندک نبودند. شاید اشک‌هایی که حالا پرده‌ای بر چشمانم کشیده‌ بودند آسمان را این‌طور نشانم میدادند. نمیدانم هر چه که بود چشمانم را بر هم فشردم و در خیال پا فراتر از زمان گذاشتم. به گذشته رفتم. و تمام خاطرات تلخ وشیرین این چند سال را مرور کردم. آرامش بخش بود.
امروز روز تمام پایان‌ها و آخرین‌ها بود.
آخرین حرف‌هایمان را زدیم، آخرین گام‌هایمان را دوشادوش یکدیگر برداشتیم، آخرین نگاه‌ها، آخرین اشک‌ها، آخرین لبخند‌ها، آخرین....
و ناگهان، خداحافظ. به ژرفای این چند سالی که با هم بودیم، به تنگنای آغوش‌هایی که از هم دریغ نمیکردیم و به وسعت لبخند‌هایی که بر لبانمان رویید. آری همیشه همین طور بوده. از پس هر درودی، بدرودی هست.

نظرات، اثاث کشی، بادبادک‌باز

2009-06-30T12:00:00.006+04:30

*خسته شدم از بس این "نظرات 0" رو دیدم. البته میدونم فقط دایی جانم اینجا رو میخونه. احتمالا تو این چند وقته سرش خیلی شلوغه وقت نمیکنه به وبلاگ این حقیر سر بزنه. ولی یه چیزی رو یادتون باشه زکات وب گردی و وبلاگ خونی نظر دادنه :) یه ردی از خودتون باقی بذارید.
*دیروز نمره آز شیمی عمومی یک اومد. چند؟ آهان 19.5. دوستم 16.5 شد باطعنه پرسید که تو چی کار کردی که من نکردم و نمره‌ام کم شد؟ گفتم نمیدونم! احتمالا چون استاد همشهریمونه (تبریزیه) خواسته بهم حال بده :) بعدا کاشف به عمل اومد که آقا دو تا گزارش کار نبرده و نمره‌اش به همین دلیل کم شده. امیدوارم بقیه نمره‌ هام نیز همین طوری باشه.
*ما هم این روزا سرمون شلوغه. اثاث کشی و اینا.
*بادبادک باز میخونیم. یه جمله جالب از این کتاب "دزدی مخرج مشترک همه گناه‌ها است".
دیشب برای تکمیل اطلاعات رفتم پیش سرایدار ساختمونمون که افغانیه. سوالام رو پرسیدم. از قومش و رسمای مملکتشون. از تاریخشون و اینکه روسیه چه طور بود؟ مرد خوبیه. از قوم هزاره و شیعه است و خیلی بهشون ظلم شده یعنی ظلم کردن. چه کسایی؟ جمعیت غالب افغانستان، یعنی پشتون‌ها. از بادبادک بازی پرسیدم. گفت من دیدم ولی قوانینشو بلد نیستم. گفت ما تو دهات زندگی میکردیم و این بازی‌ها بیشتر تو شهرها برگزار میشده. میگفت روسیه‌ای ها از آمریکاییها خیلی بهتر بودن و با کسی کاری نداشتن، ولی تو کتاب که چیز دیگه‌ای نوشته بود! قضیه اون سرباز روسی رو میگم.
تا بعد.

به اصلاحات رای دادم

2009-06-12T17:54:00.003+04:30

امسال اولین سالی بود که من برای ریاست جمهوری رای میدادم. قبلا یک بار برای مجلس رای داده بودم ولی برای ریاست جمهوری رای اولی بودم. به اصلاحات رای دادم. بماند به چه کسی؟ کلا احساس خوبی داشتم. با وجود تمام مخالفت‌هایی که در خانواده بود و جو سنگینی که در کل فامیل حاکم بود رای من تغییر نکرد چون کشورم باید تغییر میکرد. هفته آخر و به ویژه شب انتخابات حواشی جالب توجهی داشت. شب انتخابات فرستادن پیامک در تمام سرویس‌های مخابراتی مختل شد، وبلاگ‌های سیاسی از سرویس بلاگفا حذف شد، هرگونه جواب از طرف رهبری به نامه آیت‌الله هاشمی رفسنجانی ( که جدیدا آقای هاشمی رفسنجانی صدایش میکنند) تکذیب شد، آیت‌الله منتظری بعد از بیست سال گوشه نشینی ناگهان اعلام کرد رای میدهد آن هم به آقای کروبی، در بازی ایران امارات مزدک از قطبی خواست نظرش را راجع به انتخابات بیان کند و بیچاره قطبی با زور و زحمت جمعش کرد، از بعضی جاها خبر‌هایی مبنی بر تخلف در انتخابات به گوش رسید که برای همه نگران کننده بود و هست، وزیر کشور از حمایت چند میلیاردی خود در ستاد احمدی نژاد سخن گفت، مسئله حجاب اختیاری دوباره مطرح شد جشن‌ها و پایکوبی هواداران و حامیان کمی فروکش کرد و... .

پیش بینی من از انتخابات اینگونه‌ است :

در صورتی که هیچگونه اتفاق خاص و غیر معمولی رخ ندهد و در صورتی که هیچگونه تخلف و تقلبی صورت نگیرد صددرصد قول میدهم انتخابات به دور دوم کشیده خواهد شد و دو کاندیدی که احتمالا میرحسین و احمدی نژاد خواهند بود به دور دوم میروند و باز اگر موارد بالا رخ ندهد خیل عظیم رای دهندگان به کروبی و رضایی اینبار به موسوی رای میدهند و میرحسین به احتمال زیاد رییس جمهور میشود. اگر هم رییس جمهور نشود با اختلاف خیلی کمی حذف میشود و اگر اینطور شود تنها مزیتی که دارد این است که به احمدی نژاد و حامیانش ثابت میشود که خیلی هم در ایران طرفدار ندارند ولی هدف ما این نیست، هدف ما آفریدن حماسه‌ای دیگر و سپردن احمدی نژاد به کتب تاریخی است.

الان که این متن را مینویسم وقت قانونی انتخابات رو به اتمام است و تا چند لحظه دیگر احتمالا تمدید خواهد شد.

ملتمسانه از کسانی که تاکنون رای نداده‌اند و انتخابات را تحریم کرده‌اند خواهش میکنم عزم خود را جزم کنید و به حوزه‌های رای مراجعه کنید و رای خود را بدهید که آینده ایرانمان در خطر است.

بعد از"چیز" و "به اصطلاح" با سیادت موسوی مشکل دارند

2009-06-07T04:13:00.006+04:30

امروز یکی از دوستام پیامکی فرستاد که متنش این بود:
راستی میدونی موسوی از طرف مادر سیّده؟ پس شال سبزو باید پنجشنبه‌ها بندازه.

از اونجایی که من خودم سیّدم در جواب بهش گفتم:
دیگه هر چیزو ندونم اینو میدونم که اگر کسی تو شناسنامه‌اش میر یا سیّد هست حتما باباش ساداته نه مادرش همون طور که نام خانوادگی پدر رو بعد از تولد روی بچه میگذارن نه نام مادر! مگر اینکه موقع تولد به ثبت احوال گفته باشه که چند سال بعد میخواد کاندید بشه! تا یه میر به اول اسمش اضافه کنن که بهونه‌ای باشه برای تبلیغ! اصلا هر کی هست باشه. این هم شد مثل "چیز" و "به اصطلاح". رییس جمهور باید کار کنه. این سبز و این‌ها مال عوامه.

دیگه جواب نداد.
من این‌ها رو نوشتم که بدونید طرفدار‌های ا.ن. چه قدر آدم‌های بی اطلاعی هستن.
برای خدشه دار کردن چهره یک نفر به هر زوری متوسل میشن.

رنگ شکست

2009-06-04T12:59:00.003+04:30

آرزویم این است
که دچار کوررنگی گردی
نه برای دیدن برگ درخت
بل برای دیدن رنگ شکست

شاعر : کیومرث